« إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزيزُ » ؛ « 1 » همانا پروردگار تو قوى و شكست‌ناپذير است . اين عزّت با حكمت همراه است كه چه قدر در قرآن مجيد در وصف خداوند متعال آمده است : « عَزيزٌ حَكيمٌ » ؛ « 2 » او تواناى حكيم است . آن عزّت با علم همراه است كه قرآن مىفرمايد : « الْعَزيزِ الْعَليمِ » ؛ « 3 » او تواناى عليم است . عجيب اين كه با همهء اين قدرت ، علم ، حكمت و نصرت كه خدا دارد ، همراه با رحمت است ، آن جا كه مىفرمايد : « وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزيزُ الرَّحيمُ » ؛ « 4 » و همانا پروردگارت تواناى رحيم است . خداوند متعال مغلوب واقع نمىشود ؛ و با اين كه مغلوب واقع نمىشود رحيم و غفور نيز مىباشد . ائمّه عليهم السلام همين طور بودند . با وجود حكمت ، قدرت ، نصرت و همهء كمالات ، مقامات و منازل از خداوند متعال ، در عين حال از كسانى كه به آن‌ها ظلم و تعدّى كردند و به هر نحوى خواستند آنان را كوچك كنند ، گذشت هم داشتند .

--> ( 1 ) . سوره هود ( 11 ) : آيه 66 ( 2 ) . سوره بقره ( 2 ) : آيه‌هاى 209 ، 220 ، 228 ، 240 و 260 ، سوره مائده ( 5 ) : آيه 38 ، سوره انفال ( 8 ) : آيه‌هاى 10 ، 49 ، 63 و 67 ، سوره توبه ( 9 ) : آيه 40 و 71 و سوره لقمان ( 31 ) : آيه 27 ( 3 ) . سوره انعام ( 6 ) : آيه 96 ، سوره نمل ( 27 ) : آيه 78 ، سوره يس ( 36 ) : آيه 38 و . . . ( 4 ) . سوره شعراء ( 26 ) : آيه‌هاى 9 و 68 و 104 و 122 و 140 و 159 و 175 و . . .